Archive for ژانویه 2017

نوستالژي

ژانویه 28, 2017

امروز بعد از يه مدت طولاني به فضاي مجازي سر زدم. تقريبن پارسال همين موقعها بود كه لازم بود زمانهام رو بهتر مديريت كنم و به همين خاطر تقريبن فعاليتهام تو دنياي مجازي رو به شدت كم كردم. اولين كاري كه كردم اين بود كه صفحه فيس بوكم رو غير فعال كردم و بعد از اون به ترتيب تقريبن بيشتر فعاليتهايي كه دوستشون داشتم يكي يكي از برنامه زندگيم حذف شدن. از اونجايي كه هميشه دوست داشتم فعاليتهاي دنياي مجازيم رو فقط از طريق نوت بوكم انجام بدم تا حدود يك سال پيش گوشيم رو فقط زماني به اينترنت وصل مي كردم كه بخام هواشناسيش و همينطور نرم افزارها رو به روز رساني كنم يا اين كه نياز به يه نرم افزار تخصصي پيدا مي كردم و مي گشتم دنبالش. اما پارسال بالاخره تلگرام رو نصب كردم و اين اولين و تنها نرم افزاري روي گوشيم بود كه ارتباطم رو با دنياي مجازي حفظ مي كرد و همينطور تنها جايي بود كه نمي زاشت ارتباطم به طور كامل قطع بشه.

امروز بعد از اين همه مدت براي اولين بار دوباره رفتم سراغ صفحه فيس بوكم. اون رو فعال كردم و يه مقداري توش گشتم. حس عجيبي بود. خيلي از دوستام صفحه هاشون رو بسته بودند. خيليهاشون هم ماهها از آخرين فعاليتشون مي گذشت. يه حس نوستالژي عجيبي داشتم. از يه طرف خوشحال بودم كه دوباره صفحمو مي ديدم و يادم اومد كه چه صفحه هايي رو دنبال مي كردم و از طرف ديگه مي ديدم كه ديگه اون حس سابق وجود نداره و از دوستام تقريبن خبري نيست. صفحه فيس بوكم شده بود مثل صفحه اخبار ياهو. رفتم توي صفحه بعضي از دوستام آخرين عكساشون رو كه بعضياشون مال چند ماه پيش بود رو لايك كردم و يكي دو تا پستي كه خوشم ميومد رو هم به اشتراك گذاشتم. بعدشم لاگ اوت كردم و اومدم بيرون.

همينطور كه داشتم با خودم فكر مي كردم و خاطراتم توي دنياي مجازي رو مرور مي كردم ياد يه جمله اي افتادم كه خيلي وقت بود تو همين جا خونده بودم كه قهوه‌اي كه سرد شد رو مي‌شه دوباره گرمش كرد اما هيج.قت اون قهوه قبلي نمي شه. دوباره رفتم تو فيس بوك اما اين بار دنبال اين بودم كه چطوري مي تونم صفحم رو براي هميشه پاكش كنم. اون رو پيدا كردم، دليت رو زدم و صفحه رو پاك كردم. تصميم داشتم كه همه كارهايي رو كه دوست داشتم و انجام مي دادم تا قبل از يك سال پيش رو دوباره شروع كنم اما فهميدم كه نمي شه. مي شه دوباره شروع كرد اما بايد از نو شروع كرد. قهوه اي كه سرد شد رو بايد تو ظرف شويي ريخت و يكي ديگه درست كرد.

مثل هنرپيشه هاي سينما كه كارشون رو از تئاتر شروع كردن و هر وقت كه تو سينما كم ميارن دوباره به تئاتر برمي گردن و خودشون رو احيا مي كنن  اومدم اينجا و وبلاگم رو چك كردم. ديدم همه چي سر جاي خودشه. مثل اين بود كه برگشتم به خونه بچگيام. خيلي دوست داشتم دوباره بنويسم. نمي دونستم كه مي تونم يا نه. خيلي وقت بود كه ننوشته بودم. كليد نوشتن رو زدم و شروع كردم به نوشتن و شد اين متني كه تا الان خونديد. البته نمي دونم كسي اين متن رو بخونه. احتمالن همه كسايي كه يه موقعي اين جا رو چك مي كردن ديگه اينجا رو فراموش كردن. بيشتر براي دل خودم نوشتم. خيلي دوست دارم دوباره مثل سابق بنويسم. بيام همينجا و هرچي دوست دارم بنويسم. از تو ليست وبلاگهام چك كردم ديدم تقريبن همشون متروكه شدن به جز يكي. وبلاگ سولوژن هنوز فعال بود و پست جديد گذاشته بود. خوشحال شدم. نمي دونم اون خواننده داره يا نه اما همين كه سنت نيك نوشتن رو ترك نكرده بود اميدوار كننده بود.

اميدوارم اين نوشتن رو ادامه بدم.

Advertisements