دوستي

پيدا كردن يه دوست كار ساده اي نيست اما سخت تر از اون از دست دادن اون دوسته و سخت تر از از دست دادن دور شدن از اونه.

براي ما ايرانيا اين دور شدنا ديگه شده يه امر عادي. ايرانياي جهان وطن. اما در اصل اين مهاجرتا شده يه خوره كه داره  روحمون رو مي خوره. بد تر از اون اينه كه به اين وضع عادت كرديم. شده جزئي از زندگيمون. تو فيس بوك وقتي يه دوست رو پيدا مي كنم اولين چيزي كه مي رم مي بينم اينه كه الان داره تو كدوم كشور زندگي مي كنه. شماره تلفن هر دوست قديمي رو كه پيدا ميكنم و بهش زنگ مي زنم يا اون زنگ مي زنه اولين چيزي كه مي پرسه اينه كه الان كجايي؟ ايراني؟ همين پريروز بعد از مدت ها به يكي از دوستاي قديميم زنگ زدم و اولين چيزي كه پرسيد همين بود. اين اصلن خوب نيست.

قديما وقتي دوستي دور مي شد گذشت زمان و فاصله اين سختي رو قابل تحمل تر مي كرد اما اين روزا با وجود اين دنياي مجازي زمان و فاصله ديگه بي معني شده. هر روز دوستات رو تو اين دنياي مجازي مي بيني، باهاشون چت مي كني، وبلاگشون رو مي خوني و رو پستاشون يادداشت مي زاري، رو ديوارشون تو فيس بوك چيز مي نويسي، ميان رو ديوارت چيز مي نويسن، عكساشون رو مي بيني، عكسات رو مي بينن و خلاصه روحشون هميشه كنارت مي مونه.  اين خيلي سخت تره. هر روز دوري برات تازه مي شه. هر روز يادت مي آد كه چه آدمايي رو از دست دادي. يادت مي آد كه چه خاطراتي با هم داشتين. همين خاطرات پوستت رو مي كنه، اونم زنده زنده.

روزي صد بار تصميم مي گيرم وبلاگم رو رسمن تعطيل كنم، پروفايلم تو فيس بوك رو پاك كنم، مسنجرهام رو از رو كامپيوترم حذف كنم و كلن از اين دنياي مجازي برم. بعدش به خودم نهيب مي زنم كه يه روزي همه چي درست مي شه. اميدوارم بشه. 😦

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: