Where the fishing boats are lying on the shore,

The news had travelled fast and everyone went to be,

Where the mayor was making a speech,

And the crowd started cheering,

When he talked about the glory of it all,

And the boys coming home from the war;

Last night, they were dancing in the streets,

And making music in the alleyways and bars,

From a house down in the old town came the sound of guitars,

Margarita was waiting inside,

With her long black hair hanging down beneath the red light,

And she smiled, for the boys coming home from the war,

The boys coming home from the war;

And they said we were heroes, they said we were fine,

We were kings in command, we had God on our side,

And we said “nothing will make us change in any way,

Since yesterday – we’re just the same,

Since yesterday – nothing has changed,

Since yesterday – we’re just the same,”

But I can feel there’s a new kind of hunger inside,

To be satisfied, I saw it there last night;

Last night I was walking through the shadows,

Far away from all the music and the girls,

When I saw a soldier waiting with a woman in black,

And they stood without any word,

Just staring at a photograph of someone, and she began to cry,

For a boy left behind in the war,

Some boys left behind in the war;

And they said we were heroes, they said we were fine,

We were kings in command, we had God on our side,

And we said “nothing will make us change in any way,

Since yesterday – we’re just the same,

Since yesterday – nothing has changed,

Since yesterday – we’re just the same,”

But I can feel there’s this new kind of hunger inside,

To be satisfied, I saw it there last night…

By: Chris De Burgh

مدتيه كه سايت هاي اينترنتي اسم “ايران” رو از فهرست  كشورهاشون حذف كردن. وقتي وارد يه سايت مي شي كه ازت موقعيت جغرافيايي رو مي خاد وقتي فهرست كشورها رو باز مي كني مي بيني كه نام ايران حذف شده.  البته اين سايت ها بر اساس مالكيت خصوصي اين حق رو دارن كه اسم هر كشوري رو كه مي خان در اون فهرست بزارن و هر كشوري رو كه بخان از اون حذف كنن (يا شايد اين حق رو ندارن و در اين مورد حقوقداناي بين المللي بهتر مي دونن) اما در اين كه اين كار كثيفيه هيچ شكي نيست.

خيلي جالبه كه از روزي كه بحث تحريم هاي جديد مطرح شد هميشه شعار هوشمند بودن اين تحريم ها براي كمترين تاثير جنبي روي مردم ايران تو رسانه ها داده مي شد. اما جالبتر از اون اين بود كه درست بعد از آغاز تحريم ها اولين چيزهايي كه مورد تحريم قرار گرفت داروهاي تخصصي بود. انگار اين تحريم ها به شكلي هوشمند براي تحريم مردم ايران بود. جالبتر اين بود كه هيچ وقت ورود بي ام و و خودروهاي ديگه متوقف نشد.

مردم ايران واقعن مظلوم واقع شدن. شدن جريان مثل “چوب دو سر فلان”.

نمیشه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره

دلم از اون دلای قدیمیه از اون دلاست

که می خواد عاشق که شد پا روی دنیا بذاره … پا روی دنیا بذاره

هميشه زماني كه به بوشهر مي رفتم حس مي كردم كه اين شهر مثل شهرهاي ديگه نيست. نمادهايي داشت كه اون رو از شهرهاي ديگه متمايز مي كرد. كمتر شهري رو داريم تو ايران كه داراي نمادهايي باشه كه اون رو از شهرهاي ديگه متمايز كنه. اما اين بار كه بعد از 10 سال دوباره به اونجا مي رفتم از همون ابتداي ورود متوجه شدم كه ديگه اين شهر بوشهر سابق نيست و شده چيزي مثل شهرهاي ديگه. به شكلي خودم رو با شهر بيگانه حس مي كردم. هيچكدوم از اون نمادها ديگه اونجا نبودن. بوشهر شده بود يه شهري مثل بقيه شهرهاي ايران. قبلن در ابتداي ورود به شهر پايگاههاي نظامي وجود داشتن با تاسيسات و دكل هاي آنتن فرستنده هاي موج كوتاه و بلند. دكل هاي زيبا و خاصي كه از دور پرچم شهر بودن. در بيشتر نقاط حاشيه اي شهر وجود پايگاه هاي مختلف هوايي و دريايي رو حس مي كردي. بخشي از نوار ساحلي كه به مركز شهر نزديك بود يه خيابان ساحلي داشت با يه پياده رو ساده كه وقتي به نرده هاي كنار پياده رو تكيه مي دادي خودت رو وسط دريا و موجهاي دريا مي ديدي. اون پياده رو جوري ساخته شده بود كه مثل يه اسكله آدم رو درون دريا قرار مي داد. من هميشه زمان هايي كه در بوشهر بودم حتمن حداقل يك ساعت صبح و يك ساعت شب جام كنار اين نرده ها بود. در سمت راست همين جا اسكله هاي بارگيري رو مي تونستي ببيني با اون كشتي هاي بزرگ و كوچيك. يادمه 30 سال قبل زماني كه بچه بودم كشتي رافائل رو درست كنار همين اسكله ديدم چند ماه قبل از غرق شدنش. سمت چپ همين نوار ساحلي در فاصله چند كيلومتري فانوس دريايي قديمي بود كه چراغش شبها روشن مي شد. بقيه نقاط شهر هم به شكلي بود كه هميشه حس مي كردي در يك بندر هستي. بندري كه با بندرهاي ديگه متفاوته.

اما اين بار با نزديك شدن به شهر متوجه شدم كه ديگه اون نمادها وجود ندارن. از هيچكدوم از اون آنتن ها و پايگاه هاي نظامي ورودي شهر خبري نبود. وقتي به اون نوار ساحلي كه هميشه دوستش داشتم رفتم ديدم اون فرم پياده رو تغيير كرده و جاش رو به يه پلاژ شنا داده. قبلن در فاصله دو سه كيلومتري سمت چپ اونجا يه پلاژ بود كه اون رو از بين برده بودن و به جاش اون جا رو تبديل به پلاژ كرده بودن. بقيه پياده رو هم ديگه مثل سابق نبود كه تو رو ببره وسط آب. از اسكله ها هم خبري نبود. اون ها رو هم از شهر دور كرده بودن. فانوس دريايي رو هم خراب كرده بودن و به جاش رستوران درست كرده بودن. بقيه شهر هم به همين ترتيب دستخوش تغييرات بدتركيبي شده بود كه با ديدنشون گريه ام گرفت. بوشهر از يه شهر بندري تبديل شده بود به يه شهر ساحلي. همين و بس.

واقعن به اون تيم مهندسي و شهر سازي كه اين تصميمات رو گرفته بودن و اون طراحي ها رو انجام داده بودن لعنت فرستادم. آخه چطور ممكنه يه نفر يا يه تيم اين قدر بي سليقه باشه كه يه شهر زيبا رو به اين راحتي از بين ببره. نمادهاي متفاوت يه شهر هستن كه اون شهر رو از شهرهاي ديگه جدا مي كنن. وگر نه خيابان و بلوار و خونه كه از بديهيات يه شهر به حساب مي آن. درسته كه وجود اسكله بارگيري در بندر عامل شلوغيه اما مي شه با طراحي هاي صحيح هم اسكله رو در شهر حفظ كرد هم مسيرهاي ترانزيتي و دسترسي رو از شلوغي شهر دور كرد. درسته فانوس دريايي ديگه الان با رشد تكنولوژي و همينطور حجم زياد آلودگي نوري در حاشيه ساحل عملن كاربرد خودش رو از دست داده اما ساختمان يك فانوس دريايي هميشه يكي از نمادهاي زيباي بنادر در جهان بوده و هست. درسته كه ديگه به اون دكل ها و آنتن هاي نظامي نيازي نيست و رشد تكنولوژي نياز به بسياري از اون ها رو رفع كرده اما باقي موندن حداقل يكي از اونها جاي كسي رو در شهر تنگ نمي كنه.

اما حيف كه اون تيم مهندسي بي سواد با ندانم كاري و يا شايد هم از روي عمد همه اون نمادها رو از بين برد.

در آخر اين آهنگ هوشمند عقيلي رو هم كه خيلي دوست دارم و اين چند روز مرتب گوش مي كردم رو هم مي زارم كه حالشو ببرين:

براي ما ايرانيا اين دور شدنا ديگه شده يه امر عادي. ايرانياي جهان وطن. اما در اصل اين مهاجرتا شده يه خوره كه داره  روحمون رو مي خوره. بد تر از اون اينه كه به اين وضع عادت كرديم. شده جزئي از زندگيمون. تو فيس بوك وقتي يه دوست رو پيدا مي كنم اولين چيزي كه مي رم مي بينم اينه كه الان داره تو كدوم كشور زندگي مي كنه. شماره تلفن هر دوست قديمي رو كه پيدا ميكنم و بهش زنگ مي زنم يا اون زنگ مي زنه اولين چيزي كه مي پرسه اينه كه الان كجايي؟ ايراني؟ همين پريروز بعد از مدت ها به يكي از دوستاي قديميم زنگ زدم و اولين چيزي كه پرسيد همين بود. اين اصلن خوب نيست.

قديما وقتي دوستي دور مي شد گذشت زمان و فاصله اين سختي رو قابل تحمل تر مي كرد اما اين روزا با وجود اين دنياي مجازي زمان و فاصله ديگه بي معني شده. هر روز دوستات رو تو اين دنياي مجازي مي بيني، باهاشون چت مي كني، وبلاگشون رو مي خوني و رو پستاشون يادداشت مي زاري، رو ديوارشون تو فيس بوك چيز مي نويسي، ميان رو ديوارت چيز مي نويسن، عكساشون رو مي بيني، عكسات رو مي بينن و خلاصه روحشون هميشه كنارت مي مونه.  اين خيلي سخت تره. هر روز دوري برات تازه مي شه. هر روز يادت مي آد كه چه آدمايي رو از دست دادي. يادت مي آد كه چه خاطراتي با هم داشتين. همين خاطرات پوستت رو مي كنه، اونم زنده زنده.

روزي صد بار تصميم مي گيرم وبلاگم رو رسمن تعطيل كنم، پروفايلم تو فيس بوك رو پاك كنم، مسنجرهام رو از رو كامپيوترم حذف كنم و كلن از اين دنياي مجازي برم. بعدش به خودم نهيب مي زنم كه يه روزي همه چي درست مي شه. اميدوارم بشه.

Understanding Terrorism

- Sorry but I couldn’t find the exact reference

(كتيبه آناهيتا – بند هشتم)

- نويسنده اش خيلي آنارشيست بوده. خوشم اومد. [بوگي]