پرچم هر كشوري معمولن داراي احترامه؛ حداقل در بين مردم اون كشور. حالا ببينيم پرچم ايران در بين ايراني ها چقدر محترمه:

امروز سالگرد خراب كردن ديوار برلينه. ديوار برلين يه ديوار ساده نبود كه دو كشور رو از هم جدا كنه. اون سمبلي بود براي نصف كردن يك ملت. حدود 40 سال يك ملت رو به دو پاره تقسيم كردند. اما تجربه اين روز نشون داد كه نمي شه در مقابل اراده يه ملت ايستادگي كرد. هر چقدر كه ديكتاتور باشي، هر چقدر خشن باشي، هر چقدر كه آدم بكشي آخرش بايد تسليم اراده ملت بشي.

امشب جشن بيستمين سالگرد اين اتفاق برگزار شد. تعدادي از سياستمدارها بودن. حتا گورباچف (رهبر شوروي در زمان اتحاد دو آلمان) هم بود. مردم زيادي هم بودن. اما هيچ اثري از ديكتاتورها نبود. شايد هم در مراسم بودن اما كسي به اونها توجهي نكرد. كسايي كه زماني به زور اسلحه و خفقان و كشتار به زور مي خاستن حرف حرف خودشون باشه. اما آخرش حرف حرف اونا نشد. اين سرنوشت همه ديكتاتورهاست.

جالبه كه روسيه خيلي سعي كرد نقش يه ابر قدرت رو بازي كنه. از نظر نظامي هم خيلي قوي شد. اما هيچ وقت شعور و لياقت يه ابر قدرت رو نداشت. ابر قدرت بودن به زور بازو و گردن كلفتي نظامي نيست. اين رو روسيه هيچ وقت ياد نگرفت. هنوز هم ياد نگرفته. تجربه لشگر كشي هاي روسيه و اشغالگري هاش نشون مي ده كه هيچ وقت تو اين كار موفق نبوده. هميشه شكست خورده و هميشه با خفت بيرون شده. هميشه فحش خورده. هميشه مورد تنفر ملت ها بوده و جالبه كه هيچ وقت هم عبرت نگرفته. شايد دليلش اينه كه هميشه سياستمدارهاي روس در تقابل با انسان بودن و هيچ وقت انسان رو به عنوان انسان به رسميت نشناختن. ظاهرن هيچ وقت نمي خان قبول كنن كه انسان آزاد خلق شده و بايد آزاد زندگي كنه. همه دولت هاي دست نشوندشون هم همين منش رو انتخاب كردن و در نهايت با خفت كنار رفتن.

يكي از نكات جالب مراسم مصاحبه مجري برنامه با گورباچف (آخرين رهبر شوروي) و گنشر (وزير خارجه آلمان غربي در زمان اتحاد دو آلمان) بود. خبرنگار از گنشر پرسيد ظاهرن بالاخره با هم دوست شدين و گنشر هم جواب داد “بله. مدتهاست كه با هم دوستان خيلي صميمي هستيم”. يكي نبود اونجا به اين دو تا بگه پس كثافتها چه مرگتون بود كه اون بساط رو به راه انداخته بودين؟ ظاهرن فقط قرار بود كلي انسان رو به كشتن بدن و اين همه ملت رو زجر بدن. مجري بايد مي پرسيد پس اون خونهايي كه ريخته شد چي؟

به هر حال بيست سال قبل ملت آلمان بعد از سالها مبارزه بالاخره يكپارچه شد و ثابت كرد كه ديكتاتور در مقابل اراده ملت مجبوره كه تسليم بشه. اما كو گوش شنوا؟ ديكتاتورها هم كه قرار نيست عبرت بگيرن. اما به هر حال اين شتريه كه در خونه همه ديكتاتورها و كسايي كه در مقابل اراده انسانها ايستادگي مي كنن مي شينه و بعضي وقتا هم به جاي در خونشون رو خودشون مي شينه. دير يا زود داره سوخت و سوز نداره.

چي مي شد تو ذهنمون يه پوشه draft داشتيم و موقع فكر كردن مي تونستيم يه نسخه چك نويس از فكرمون رو توش ذخيره كنيم تا بعدن هي نخايم تو سر خودمون بزنيم و از نو همه چي رو دوباره فكر كنيم.

من نمي دونم اين پزشكا چي كار مي كنن. طرف ادعاش مي شه كه دكتره. كلي هم كلاس مي زاره. اون وخ هنوز براي يه بيماري مثل سرما خوردگي هيچ كاري نكرده.

با همتون هستم. منظورم همه دكتراس.

حرف هم كه مي زني مي گن بابا اين همه تو زمينه قلب و مغز و چشم و اين چيزا پيشرفت داشتن.

داشتن كه داشتن. من الان سرما خوردم و دماغم آويزونه. صدام هم درست در نمياد. مي تونن بيان اينو درست كنن. نمي تونن ديگه ادعا نكنن.

هفته گذشته باز هم يه حكم قصاص ديگه اجرا شد. اين حكم اين بار هم مثل بعضي از حكم هاي قبلي در مورد انساني بود كه قتلي رو در سني پايين تر از سن قانوني مرتكب شده بود.

بحث در مورد احكامي مثل قصاص ساده نيست. از يه طرف ما با يه نفر رو به رو هستيم كه جرمي رو مرتكب شده و به هر حال بايد مجازات بشه و از طرف ديگه با اين پرسش رو به رو هستيم كه آيا پاسخ خون رو بايد با خون داد؟ واقعن پرسش سختيه.

چند سال پيش تو يه كتاب در مورد پرسش و انتقادي كه از محمد تقي جعفري در مورد حكم قطع دست در مورد سارقين شده بود و پاسخ جعفري خوندم. مطلب جالبي بود. جعفري در مورد پيش نيازهاي اجراي اين حكم موارد 16 گانه اي رو مطرح كرده بود كه در صورت اثبات هر 16 مورد اجراي حكم واجب مي شد. وقتي كه 16 مورد رو خوندم به اين نتيجه رسيدم كه تقريبن هيچ وقت اجراي اين حكم در مورد هيچ سارقي واجب نمي شه و اگه سارقي پيدا بشه كه همه اين موارد در موردش صدق كنه واقعن بايد شديدترين مجازات رو در موردش اجرا كرد.

همه علماي اسلامي اتفاق نظر دارن كه قرآن كتاب يكپارچه ايه و نمي شه با استناد به يه بخش اون حكمي رو صادر كرد بدون اين كه همه بخش هاي ديگه و احكام ديگه رو در نظر نگرفت. مثال هاي زيادي هم مي زنن كه به سادگي يه دستور مي تونه با در نظر نگرفتن يه بخش يا بخش هاي ديگه تغيير ماهيت بده. حالا پرسشي كه وجود داره اينه كه با اين يكپارچگي احكام چرا به اجراي بعضي احكام بدون در نظر گرفتن احكام ديگه اصرار مي شه؟ مثلن در مورد حجاب، امر به معروف و نهي از منكر (البته فقط در مورد عامه مردم)، اختلاف ديه مرد و زن يا قصاص دقيقن حكم قرآن اجرا مي شه اما احكام ديگه كه در مورد دروغ، تهمت، غيبت، هتك حرمت و خيلي از احكام ديگه فراموش مي شن؟

نكته اي كه وجود داره اينه كه حكمي مثل قصاص دقيقن مطابق با قرآنه، اما اين موضوع در نظر گرفته نمي شه كه حكم قصاص زماني قابل اجراست كه همه احكام ديگه هم به طور كامل اجرا شده باشه. به قول مسيح، كسي مي تونه در اجراي حكم سنگسار مريم مجدليه (Maria Magdalene) شركت كنه كه خودش گناه نكرده باشه.

ما وقتي قرآن رو به طور يكپارچه نگاه كنيم مي بينيم كه ما رو به سمت مدينه فاضله هدايت مي كنه. اما آيا مي شه وقتي به اون حد از كمال نرسيديم، احكام ديگه رو به طور كامل اجرا كنيم؟ ما با حكم قصاص رو به رو هستيم اما آيا جامعه اي كه نتونسته مشكل فقر (اقتصادي و فرهنگي) رو حل كنه، نتونسته بحث تربيت و آموزش رو به طور صحيح حل كنه آيا مي تونه حكم قصاص رو اجرا كنه؟ آيا وقتي شخصي در سني پايين تر از سن قانوني، كه از نظر رواني هنوز به حدي بالغ نشده كه همه خوب رو از همه بد تشخيص بده، جرمي رو مرتكب مي شه نبايد به جاي مجازات اون شخص، جامعه و سيستم آموزشي حاكم بر اون جامعه رو مجازات كرد؟ آيا مجازات و اجراي حكم قصاص در مورد اون شخص، در اصل فرار از مسئوليت از طرف مجريان و مديران اون جامعه نيست؟ در حد پايين تر آيا پدر و مادري كه درخاست خونخاهي قاتل فرزندشون رو دارن تا حالا از خودشون پرسيدن كه آيا به فرزندشون آموزش كافي دادن كه هيچوقت با كسي درگيري فيزيكي نداشته باشه و آيا عواقب اون نوع درگيري رو به طور كافي براي فرزندشون شرح دادن؟

مسئله اين جاست كه هيچكس از اجراي عدالت بدش نمي آد و اون رو نقد نمي كنه. هيچكس از اعدام صدام ناراحت نشد و اون رو ناعادلانه ندونست (هر چند من اون حكم رو ناعادلانه مي دونم و اعدام رو براي اون كم مي دونم). اما پرسش اينه كه آيا واقعن هميشه عدالت به شكل واقعي اجرا مي شه؟

هفتمين جشنواره خيريه پيام اميد
زمان: 29 و 30 مهر و 1 آبان.
ساعت بازديد: 10 صبح تا 10 شب
مكان: خيابان وليعصر – پايين تر از چهارراه پارك وي – روبروي رستوران سوپر استار – سالن فرهنگي سپيد.

در صورت بازديد يادتون نره از طبقه بالا، غرفه آفتاب (ظرف هاي شيشه اي، شمع و زيور آلات هم ديدن كنيد)

يكي از كارهايي كه هميشه براي انجامش تنبلي مي كنم ريش زدنه. ولي وقتي موفق به انجامش مي شم واقعن حال مي كنم.
هميشه فكر مي كنم ريش زدن از سخت ترين كارهاس. بعضي وقتا به اين نتيجه مي رسم كه اينا اصلن چي هستن و چرا رو صورت مردا در مي آن.
ولي الان كه صورتم رو اصلاح كردم ديدم واقعن عجب نعمتيه اين اصلاح صورت. چه لذتي داره وقتي ريشت رو مي زني. آب مي زني به صورتت. حوله رو بر مي داري مي زاري رو صورتت (اين كه ديگه آخرشه). بعدش هم كه after shave.
خانم ها واقعن از چه نعمتي محرومن. از اون بدتر آقايوني كه هيچوقت تو عمرشون ريششون رو نمي زنن.

امشب با پسرخالم صحبت مي كرديم. پيش نهاد جالبي رو مطرح كرد. پيش نهاد داد كه كتاب هاي قديمي نويسندگان فارسي رو به زبان فارسي ساده و امروزي ترجمه كنيم. بحث زيادي بينمون در گرفت در اين مورد كه آيا اين كار به اون اثرها صدمه اي وارد مي كنه يا نه. راستش بالاخره به هيچ جمع بندي نرسيديم. از طرف ديگه مسئله اين جا بود كه نه من وقت و دانش اين كار رو دارم كه به تنهايي اين كار رو انجام بدم نه اون. به همين خاطر پيش نهاد داد كه اين مسئله رو اين جا مطرح كنم و نظر بقيه رو هم در اين مورد بدونم و از طرف ديگه ببينم كه آيا ديگران هم حاظرن در صورت تصميم به انجام در اين كار هم كاري كنن يا نه. پيش نهاد داد كه اگه ديگران هم بتونن تو اين كار شركت كنن مي شه هر روز يا هر هفته چند صفحه از يك اثر رو انتخاب كرد و به شكل مشترك روي اون كار كرد و بعد از اتمام اون بخش، كار رو با چند صفحه بعدي ادامه داد تا پايان اثر.
بحث ما هم از اون جا شروع شد كه خوندن آثار كلاسيك فارسي، مثل آثار مولوي، براي خاننده هاي امروزي خيلي سخته.
دوست دارم نظر ديگران رو هم در اين مورد بدونم كه آي اين كار درسته يا نه. اگه در نهايت به اين نتيجه رسيديم كه اين كار مفيده كار رو با يه اثر كوتاه و به نسبت ساده مي شه شروع كرد.

يكي از خصوصيات جالب برخي از مسنجرها وضعيت نامريي شدن در اونهاست. اين خصوصيت زماني كاربرد خودش رو نشون مي ده كه شما بخايد در اون مسنجر on line باشيد و از برخي از ابزارهاي اون استفاده كنيد اما آمادگي گپ زدن با دوستاتون رو نداشته باشيد. اين يعني شما قصد گپ زدن نداريد.
اما اصولن از اون جايي كه ما آدما اهل افراط هستيم از اين خصوصيت هم به شكل افراطي استفاده مي كنيم بدون اين كه توجه داشته باشيم كه كاربرد اون در موارد ديگه مي تونه نه تنها مفيد نباشه كه حتي نشون دهنده عدم رعايت ادب از طرف ما باشه. به عبارتي استفاده نا به جا از اون نشون مي ده كه ما “بي ادب” هستيم. بي ادبي كه فقط فحش و بد و بي راه گفتن به ديگران نيست.
خوب مي ريم سر اصل مطلب.
فرض كنيد نشستيد پاي كامپيوتر و داريد كاري رو انجام مي ديد. به طور هم زمان تو يه مسنجر، مثلن ياهو هم هستيد و چراغتون هم روشنه. يه دفعه مي بينيد يه پيغام براتون مي آد از يه دوست. پنجره اون مسنجر رو نگاه مي كنيد و مي بينيد اون دوستتون چراغش خاموشه. متوجه مي شيد كه اون در وضعيت نامرييه. اولين چيزي كه به ذهنتون مي رسه اينه كه احتمالن كار واجبي داره و مي خاد پرسشي رو بپرسه يا نياز به يه كمك فوري تو اينترنت داره. اما وقتي پاسخش رو مي ديد متوجه مي شيد كه نه، مي خاد گپ بزنه. يه گپ ساده و معمولي. تو اين حالت چه حسي بهتون دست مي ده؟ آيا واقعن حس خوبي بهتون دست مي ده؟ حس نمي كنيد كه بهتون توهين شده؟ من كه دقيقن همين حس بهم دست ميده. من تو اون لحظه پيش خودم فكر مي كنم اين دوست چند وقته كه on line بوده؟ آيا الان از سر نياز و براي وقت گذروني براي من پيغام گذاشته؟ يعني من براي اون فقط اين قدر ارزش دارم كه هر وقت حوصلش سر رفت از سر تفنن بياد و وقتش رو با من بگذرونه؟ اين ها دقيقن همون پرسش هاييه كه تو ذهن من تو اون لحظه مي آد.
براي هر كسي زمان هايي پيش مي آد كه نياز داره با يكي حرف بزنه. حالا اين حرف مي تونه يه پرسش باشه، يه هم فكري باشه، يا نه، فقط يه گپ براي وقت گذروني. از اون جايي كه الان بخش زيادي از عمرمون در دنياي مجازي مي گذره بخشي از رفع اين نياز هم تو همين دنياي مجازي پاسخ داده مي شه. زماني كه من چنين نيازي دارم ميام و ليست مسنجر رو نگاه مي كنم ببينم كسي چراغش روشنه يا نه. وقتي چراغ كسي خاموشه فرض رو بر اين مي زارم كه يا اون شخص اصلن on line نيست يا اين كه نامرييه و نمي خاد كسي مزاحمش بشه. پس براي كسي پيام مي فرستم كه چراغش روشنه و جلوي اسمش هم چيزي در مورد مشغول بودن ننوشته باشه.
اما مدتيه كه به طور مكرر مي بينم كه پاي كامپيوتر نشستم و دارم كاري رو انجام مي دم يه دفعه يه پيغام برام مي آد. نگاه مي كنم مي بينم چراغش خاموشه. فرض رو بر اين مي زارم كه كار واجبي داره يا مي خاد چيزي بپرسه. پاسخش رو مي دم. مي بينم نه، مي خاد فقط گپ بزنه. بهم بر مي خوره. اما از اون جايي كه نمي خام چيزي بگم كه اونو برنجونم فقط يه توضيح كوچولو مي دم كه اين كار خلاف ادبه و به حرف زدن مي پردازم. اما از اون جايي كه اين كار تبديل به يه روال شده و اون دوستا هم اون توضيح من رو از يه گوش مي گيرن و از اون يكي در مي كنن يا اين كه مرتب مي پرسن كه اين كار چرا توهين آميزه لازم دونستم كه بيام اين جا و اين مطلب رو بنويسم.
دوست من زماني كه شما نامريي هستي به اين معنيه كه شما قصد گپ زدن نداري و مي خاي رو اون كاري كه داري تمركز كني و از وقتت حداكثر استفاده رو ببري. در عين حال ممكنه يه كار واجبي هم برات پيش بياد كه نياز به كمك يكي از دوستات داشته باشي و از طريق فرستادن پيام از اون دوست درخاست كمك كني يا بخاي در مورد اون كاري كه انجام مي دي باهات هم فكري كنه. اما زماني كه شما در حالت نامريي هستي و براي يه دوستي كه چراغش روشنه پيام مي فرستي و شروع مي كني به حال و احوال و گپ زدن معمولي معنيش اينه كه تو براي خودت اين حق رو قايلي كه هر وقت هوس كردي با هر كسي كه دلت خاست حرف بزني اما اين حق رو براي ديگران قايل نيستي. خوب اين هم يعني توهين آشكار. آيا خودت حاظري با چنين شخصي حرف بزني؟
از اون جا كه ديگه الان همه چيز رو توضيح دادم و لينك اين مطلب رو هم براي همه دوستام تو مسنجرهام مي فرستم لطفن ديگه وقتي نامريي هستيد براي من پيام نفرستيد مگر اين كه كار واجبي داشته باشيد. اگه اين كار رو انجام داديد و شما رو ignore كردم از دست من دلخور نشيد لطفن.

امروز سالگرد مرگ احمد شاه مسعود (18 شهريور – 9 سپتامبر) و فردا سالگرد مرگ محمود طالقاني (19 شهريور – 10 سپتامبر) دو نفر از دوست داشتني ترين انسانهاييه كه مي شناسم.

تو اين دوران و تو كشورهاي جهان سوم واقعن پيدا كردن انسان وطن پرست و مبارزي كه در عين سر سختي ها و خشونت هاي مبارزه هميشه يادش باشه كه در مرحله اول يه انسانه و انسان بودن و اصول انساني رو فراموش نكنه واقعن سخته. انسان مبارز زياد ديدم؛ كسايي كه براي آزادي بجنگن. چمران رو دوست دارم. چه گوارا رو زياد نمي شناسم (البته منظورم اونقدريه كه بتونم در موردش نظر بدم) اما تا همين حد كم هم مي دونم كه براي آزادي جنگيد و همين مبارزه ها قابل احترامه. اما تو اين همه مبارز اين دو نفر يه جايگاه ديگه رو براي من دارن. وقتي كه طالقاني رفت من بچه بودم (هر چند با اون سن كم هنوز چهرش و صداش تو تلويزيون يادمه). هنوز هم وقتي كه عكسش رو مي بينم ته دلم رو غم مي گيره. مسعود هم همينطور. البته زمان مسعود ديگه اون قدر سن داشتم كه حوادث رو به ياد داشته باشم. زماني كه زنده بود خيلي دوست داشتم مي شد رو در رو ببينمش و باهاش بشينم و حسابي حرف بزنم. حس مي كردم خيلي حرفا هست كه مي تونم باهاش بزنم و به قولي يه شكم سير باهاش چت كنم. به قول يكي از دوستان كه همين الان موقع نوشتن اين پست داشتم باهاش چت مي كردم چشمهاش واقعن بيانگر عمق وجودش بود. امروز تو ضميمه روزنامه اعتماد پرتره زير رو كه يه نقاشي از مسعوده ديدم كه از صد تا مقاله بيشتر حرف برا گفتن داشت. عكس طالقاني رو هم تو يه صفحه ديگش زده بود.