آخر داستان

يه موقعي عادت داشتم وقتي رماني رو مي خاستم شروع كنم به خوندن، اول صفحه آخرش رو مي آوردم مي خوندم بعد شروع مي كردم به خوندن كتاب از اول. خيلي حال مي داد. هر وقت هم كه يه رمان جديد تو يه كتاب فروشي دست مي گرفتم يه راست مي رفتم سراغ صفحه آخر. دوستام ايراد مي گرفتن كه بابا تو اينطوري مي فهمي آخر داستان چيه ديگه خوندن اون كتاب چه لذتي داره. اما خوب مگه همه پايان داستان تو صفحه آخره؟ اما نحوه تموم كردن داستان تو صفحه آخره و اين خيلي برام جالب بود كه همون اول ببينم نويسنده داستان رو چطوري تموم كرده. نوع جمله ها و سبك نوشتن آخر داستان برام خيلي مهم بود. يه مدت اين عادت رو ترك كردم ببينم كتاب خوندن از صفحه اول چطوريه. چند تا كتاب هم اينطوري خوندم. بد نبود. يه جورايي يه تجربه تازه بود. براي تنوع بد نبود. اما اين رمان آخري كه خوندم رو طبق عادت قديم دوباره اول از صفحه آخر شروع كردم. عجب حالي داد.