امروز عصر تو يه فيلم اين جمله رو شنيدم:
واي به حال سرزميني كه قهرمان ندارد
ياد بحث طولانيي افتادم كه مدتهاست با پسرخاله ام در همين مورد داريم. اين كه چقدر از روحيه قهرماني و قهرمان پروري دور شده ايم. ملت ما مدتهاست كه ديگه قهرمان نداره.
امروز عصر تو يه فيلم اين جمله رو شنيدم:
واي به حال سرزميني كه قهرمان ندارد
ياد بحث طولانيي افتادم كه مدتهاست با پسرخاله ام در همين مورد داريم. اين كه چقدر از روحيه قهرماني و قهرمان پروري دور شده ايم. ملت ما مدتهاست كه ديگه قهرمان نداره.
دسامبر 7, 2008 در t 5:32 ب.ظ |
دسامبر 8, 2008 در t 9:30 ق.ظ |
وای به حال سرزمینی که قهرمان لازم دارد
دسامبر 8, 2008 در t 1:07 ب.ظ |
این سرزمین که قهرمان زیاد داره
آقای احمدی نژاد خوشکله پس کیه؟ lol
دسامبر 8, 2008 در t 5:12 ب.ظ |
ازوقتی که اعراب تازه به آدمیت نزدیک شده باشعاربرابری ومساواتی که در هیچ جای تاریخ ذره ای از آن بهره نبردندقدمهای نحسشان را براین خاک آریایی گذاشتند غیرت وهمیت از این مرزو بوم رخت بر بست.وتنها سوغاتشان دین یکتا پرستی بود که اجداد ما از قرنها پیش یکتا پرست بودند.ودخترانشان را زنده بگور نمیکردند.زنانشان را مثل کالاخریدوفروش نمیکردند.وبرده داری را عمل پسندیدهای نمیدانستند.وتنها افسوس برای منشور حقوق بشری که تنها نام پدید آورنده بزرگش در کتابهای تاریخ برده میشود.افسوس وافسوس برای تمامی آنچه بوده ایم وآنچه شده ایمو واویلا به آنچه داریم میشویم.
دسامبر 8, 2008 در t 7:33 ب.ظ |
ابر مرد در شوره زار نمیروید.
با جامعه خود نسبت دارد
بدل خود را همزادست!!!!و با یه ذزه تردید اینو نوشتم که :چون حکایت به قرن بیست ویک رسیدرویش در شوره زار ؟؟؟؟……که نمیگذارند باورم شود که بی ابر مرد می توان زیست.هر چند به خود گفته باشیم روزگار قهرمانان گذشت!!!(چقدر مرد مرد کردما اووووووووووووق:) )
دسامبر 8, 2008 در t 9:32 ب.ظ |
و من از زبان خردمندی شنیده بودم بدا به حال ملتی که به قهرمان نیاز دارد.
دسامبر 10, 2008 در t 3:02 ق.ظ |
نسرين جان، پس چي؟ تازه در خيلي موارد ديگه هم بحث مي كنيم.
بابك عزيز، فكر مي كنم شما قهرمان را با منجي اشتباه گرفتيد.
dawn عزيز،
آره بايد اون آهنگ “آهاي خان خوشگله” افشين رو هم براش بخونيم. 
سعيد جان، تا حدودي باهات موافقم اما ما چند اشتباه بزرگ داريم. يكي اين كه همه مشكلاتمون رو گردن عرب ها مي اندازيم (هر چند اين از اين كه اون ها براي ما مشكلات زيادي ايجاد كردند اصلن كم نمي كنه). ضربه اي كه مغول ها بر اين ملت زدن از ضربه اي كه عرب ها زدن خيلي كاري تر بوده و تا حالا هم اثرش باقي مونده. يكي از دلايلي كه مردم ايران هميشه به شكل فردي رفتار مي كنن و از حركت هاي اجتماعي به دور هستن ريشه در تاثيريه كه مغول ها بر رفتار اين ملت گذاشتن كه البته متاسفانه هيچ وقت تحليل نمي شه. و هيچ وقت هم مغول ها رو مواخذه نمي كنيم. البته شايد دليلش اين باشه كه اون ها ديگه عملن به عنوان يه ملت مطرح وجود ندارن. دوم اين كه متاسفانه به تاريخ 2500 سال قبل چسبيديم و ولش نمي كنيم. سوم اين كه به جاي اين كه اصلاح رو از خودمون و لايه هاي پايين شروع كنيم همه منتظريم يكي بياد و همه چيز رو حل كنه (منظورم منجيه نه قهرمان).
صنم عزيز، تا حدودي با نظرت موافقم. اما قبول ندارم كه روزگار قهرمانان گذشته.
علي گرامي، همونطور كه براي بابك هم نوشتم، قهرمان رو با منجي اشتباه نگيريم.
دسامبر 10, 2008 در t 10:31 ق.ظ |
ممنون اما دقیقا نمیدانم مراد شما از قهرمان چیست، اما اگر منظور همان برداشت معمولی جامعه باشد، نه، منظورم همان قهرمان است. جامعهای که نتواند خود تفکر کند خود بیافریند، خود بازتولید کند-هر چه را- و باید که کسی یا کسانی باشند که فکر کنند، بیافرینند. اینجا منظورم از تفکر نه یک موضوع خاص مربوط به اندیشمندان و نخبهگان است. تفکر به معنای معمولی کلمه. که فکر میکنم ما -با عرض پوزش- ناتوانیم از آن.
البته همانطور که گفتم حقیقتا اینجا نمیدانم تعبیر شما از قهرمان چیست. اگر حسین رضا زاده است. قضیه متفاوت میشود. اما اگر امیرکبیر است که نه.
دسامبر 10, 2008 در t 1:25 ب.ظ |
بابك عزيز، وقتي از قهرمان حرف مي زنيم معمولن منظور فرديه كه در يه زمينه (اين زمينه مي تونه ورزش، دانش، شخصيت اجتماعي يا هر چيز ديگه اي باشه) از بقيه افراد جامعه بالاتره. به عبارتي درصد افرادي از جامعه كه بتونن مثل اون باشن خيلي كمه. جامعه اي كه توش قهرمان پروري وجود داره تلاش مي شه كه اين افراد به عنوان الگوهايي باشن براي بقيه افراد و براي نسل هاي بعدي. ولي بعضي وقت ها ما اون رو با منجي اشتباه مي گيريم. منجي ممكنه قهرمان باشه يا برعكس يه قهرمان بياد و منجي بشه اما نحوه عمل منجي فرق مي كنه. منجي معمولن نياز جامعه ايه كه فلج شده و خودش ديگه اراده اي براي تغيير و نجات نداره. بله موافقم كه واي به حال جامعه اي كه نياز به منجي داشته باشه. مثل جامعه الان ما كه همه دارن دنبال يه آرش ديگه مي گردن كه قربانيش كنن تا چند روز ديگه رو در آرامش باشن. اما برعكس جامعه اي كه قهرمان پروري رو تو خودش حفظ كنه با ايجاد الگوهاي برتر باعث پويا شدن جامعه مي شه. متاسفانه تو اين 30 سال روحيه قهرماني تو جامعه ما از بين رفته و الان مي بينيم كه الگويي وجود نداره.
دسامبر 11, 2008 در t 10:35 ق.ظ |
ممنون از راهنمایی، موافقم.
دسامبر 11, 2008 در t 11:41 ق.ظ |
خواهش مي كنم
دسامبر 25, 2008 در t 3:51 ب.ظ |
ملک الشعرای بهار :
ما کودکان ایرانیم _ مادر خویش را نگه داریم _ همه از پشت کیقباد و جمیم _ همه از نسل پوردستانیم _ زاده کوروش و هخامنشیم _ پسر مهرداد و فرهادیم _ تیره اردشیر و ساسانیم _ ملک ایران یکی گلستان است _ ما گل سرخ این گلستانیم – کجا رفت ان فره ایزدی ؟ کجا رفت ان کوروش دادگر ؟ کجا رفت کمبوجی نامور ؟
دسامبر 25, 2008 در t 3:58 ب.ظ |
قطعا وقتی وضعیت یک جامعه به سیاهی برسه مثل عراق یکی قهرمان میشه و از خیر کفشاش میگزره . و مملکت ما که قهرمان نداره شاید خاکستری باشه !